Piet schreef op zondag 4 mei 2008, 10:07:
> Ik kan het toch niet laten om dit af te zetten tegen het
> gemis aan 'buikgevoel' waarmee sommige mensen deze manier
> van mens en dier iets aanleren veroordelen, omdat het te

> haar dochters

>
> Piet
> My Best Whisper is a Click
Vandaag had ik voor enkele paardenvriendinnen een
clickertrainingsdag door Danielle Meyboom (fries Jauke) georganiseerd. Ik had me al eens voorzichtig aan het YESsen gewaagd, maar dat was in de loop van de tijd verwaterd. Het was in één woord super. Alles wat ik er hier over in positieve zin lees klopt: eerst afspreken dat we niet op zoek gaan naar de beloning en daarna kan het retesnel gaan en weten we niet van ophouden.
Spaans schimmelpaard had het razendsnel door, werd tegen alle verwachtingen in in het geheel niet hectisch (gewoon niet krijsen van opwinding doet alvast een hoop

), leerde achter elkaar voorwerpen aanraken ("touch"), vastpakken ("hou vast"), been optillen en in de lucht houden, compliment maken, buigen, op de plaats blijven en komen op commando. Grote beloning voor mij waren de veulenoogjes die hij me toonde. En nee, hij wilde niet stoppen, ik moest hem de wei in dúwen.
Thuisgekomen de nieuwverworven inzichten op rielekst koekjesmonster Buck losgelaten. Na slechts 3 minuten wist hij definitief dat hij NIET naar de beloning op zoek moest. Ik negeerde het eindeloze gemaai met de voorbenen (geur van graankorreltjes maakte hem gek) en weer frappeerde het me hoe snel ook hij doorhad dat hij iets anders moest doen zoals op commando een autoband aanraken, achteruit lopen, op de plaats blijven, achter het vrouwtje aanrennen en abrupt halthouden.
NEE het is niet mechanisch, het is juist energiek. Ik zal misschien teveel stappen of opdrachten tegelijk doen naar de mening van sommigen, maar dit is wat ik nu gedaan heb, met dit onverwacht mooie resultaat.
Clickertraining is training voor de baas, zoveel is me wel duidelijk geworden.