Wil schreef op zondag 10 januari 2010, 16:45:
> Verhuizen naar Portugal, sneeuwkans is minimaal, geen
> sneeuwschuivers, en zout genoeg!
Wacht maar, als je blijft aandringen

Ik heb het nu helemaal gehad met dit weer.
Net weer een drama bij ons op stal.
Het paard dat enkele weken geleden die peesblessure heeft opgelopen, is vandaag opnieuw uitgeschoven.
Normaal moest ze maandenlang op stal voor die pees. Maar we zetten haar overdag op een klein stukje voor de stal met een berg hooi, zodat ze de andere paarden op de wei kan zien lopen en zelf ook wat kan rond lopen. In de stal wordt ze helemaal gek.
Vanmiddag haalde ik haar buiten en liep met haar tot aan haar berg hooi. En ze ging dan eerst even rollen in de sneeuw. (Doet ze altijd even.) Maar toen ze recht stond kon ze helemaal niet meer op haar been steunen. Zo zielig.
De eigenaresse had mij verteld dat die pees op één plek bijna helemaal over was, en dat het niet veel nodig had om helemaal af te scheuren. Dus ik dacht meteen daaraan. Gelukkig kon ik deze keer snel de eigenaresse bereiken, die meteen een
DA heeft gebeld. Gek genoeg was niet die pees het probleem. Maar heeft ze nu haar schouder zwaar geblesseerd.
Waarschijnlijk is ze bij het recht staan na het rollen een beetje zijwaarts uitgeschoven en heeft ze op z'n minst een schouderspier (deels) afgescheurd.
Hoeveel pech kan 1 paard hebben? 2 zulke zware blessures aan 1 been.
DA zag het heel somber in. Ze krijgt nog een dagje tijd, maar de kans is groot dat die kl*tesneeuw haar einde wordt.
Dus nee, mij kan je ook niet meer plezieren met zo'n weer. Ik ben er helemaal klaar mee. Geef mij maar regen dan.
Elke pas die mijn eigen paard nu in die sneeuw zie zetten, word ik zenuwachtig van. Daarnet ook. Na veel moeite hadden we dat geblesseerde paard weer op stal gezet. Maar dan moest ik mijn paard en haar vriendje wel in de paddock voor de stal zetten ipv op de wei, zodat dat paard hen kon zien vanuit haar stal. Pête en haar vriend vonden het blijkbaar wel leuk daar.
Maar ervan genieten als ze zo gek lopen te doen, dat kan ik toch ni meer. Ze schoven alle kanten uit, en vonden dat blijkbaar ni erg.
Maar ik kon er niet naar zitten kijken.
Dan maak ik mezelf continu wijs dat het het beste is voor de paarden, lekker buiten, niks van aan trekken, ze weten zelf wel wat kan en wat niet kan etc...
Maar dat echt geloven doe ik voor't moment even niet.
Op de ijzers kunnen we het trouwens deze keer ook niet steken, want die waren er ondertussen al een tijdje onderuit gesloopt.
groetjes
Ans