amar schreef op donderdag 1 april 2010, 10:50:
>
> voor mij is clickertraining ook nog een beetje een zoektocht van hoe sta
> ik er tegenover.
Voor mij ook

> een hapje is voor een dier immers de grootste stimulans?
Kweet ni, in vele gevallen kan dat best zijn maar eens ze in een bepaalde 'fase' zitten kunnen ze voedsel weigeren.
Neem nu onze Noppes, mijne Jack Russel, een schat van een beestje, thuis een grote knuffelbeer waar ge alles mee kunt aanvangen (echt hè, ik zou hem kleedjes kunnen aandoen en in een kakstoel kunnen zetten als ik
da zou willen en hij zou braaf blijven zitten) maar er gaat een 'ping' in zijn hoofd wanneer hij mee naar buiten mag. Elke keer lijkt het alsof hij nooit buiten mag komen, zo'n zenuwpees

Vanaf die 'ping' zal hij geen voedsel meer aannemen. Gisteren probeerde ik het toevallig. Ik ging bij mijn grootouders eten en daarna naar de wei, onze Noppes mocht mee. Raar maar waar voelt hij het dat hij mee mag en wanneer het vertrekpunt nadert (telkens anders, doe ik onbewust toch dezelfde rituelen?), zijn etensuur was er maar denk nu ni
da hij dan eet hè, hij wilt naar buiten!! Dan komt mijne softie terug boven en dan neem ik het eten mee zodat hij kan eten terwijl ik bij mijn grootouders ben dus in den auto stond zijn etenspotje naast mij. Onze Noppes mag enkel op de grond aan de passagierskant, hij mag ni op de zetel. Hij zou wel heel graag willen (en ons mama heeft
da vroeger een paar keer toegelaten, grr). Het begint thuis al met zijn lijn aan te doen, hij bibbert dan bekan uiteen. In den auto gaat zijn zenuwachtigerij veder en constant springt hij van links naar rechts op zijn kleine stukje, negeer negeer negeer

Maar als hij half naar boven klautert en met zijn pootjes op mijne pook zit, moet hij er terug af. Wanneer hij effe braaf zit, zeg ik wel dat hij braaf is maar laat dat juist zijn moment zijn om terug te huppelen v.l.n.r. of terug naar boven te willen klauteren

Dus gisteren was er eten naast mij, weer probeerde hij wa meer naar buiten te kunnen zien en ik zei 'af', Nopje braaf en ging zitten, ikke 'flinke jongen!' en wou hem een brokje geven. Nada! Hij trok zijn neus op en deed alsof hij stront had geroken. Hij neemt echt geen voedsel aan wanneer hij half in extase is als hij mee mag. Ook op de wei moet ik het ni proberen, hij doet het ni. Waar ik hem dan wel mee kan belonen is zijn speelgoedje.
Bij alle dieren zullen er wel momenten zijn wanneer ze geen voedsel aannemen denk ik.
> Waar ik
> bij haar nu naar zoek en toch beetje reactie op krijg heb ik het gevoel
> is, door hier en daar een extra beloning als een piepklein koekje, haar
> wat positiever te krijgen en niet constant in dat inwendig verzet.
Das dus ook mijn doel bij Jeanneke
