Ik zet het maar in de kroeg want is het is zomaar een verhaaltje.
Afgelopen zondag gaan wandelen met Dusty in het bos. Jan was mee (mijn man). Eerste instantie.....hier Jan doe maar. Terwijl ik het zeg denk ik ook...trut..doe lekker zelf. Dus owkeee, hier met mijn meisss. Lopen,lopen,lopen, kennen heg noch steg daar maar hoppa. Prachtige dag, Dusty superlief. Ze is zacht van huid en haar, ogen glanzen, ik was zo trots op haar. Ik denk steeds...mm nee, ik kan het je niet geven wat je nodig hebt maar ik ben er denk ik toch echt stapelgek op. Ze is zoooo lief. Stapt mooi naast me.....snurk snurkkkk. Even draaien....ohoo....eassss.....good...good.. girl. Kan ik daar straks op je rijden en je geen geweld aandoen daarmee? Ik weet het niet. Emoties gaan continu op en neer....en toch ze verdient het zo.
We hebben denk ik wel 2 uur rondgestapt. Hoofdje laag...chillll. Alle zorgen die ik heb over haar verdwijnen dan even en geniet. Ik moet je leider worden meisss....valt niet mee he? Ik snap je meid, je kan zoveel hebben en ineens is daar DE ontploffing. Niet vermenselijken en toch......ik begrijp haar wel. Kan ik je aan meid? Ik denk dat ik stapelgek op je ben. Lieverd!!!!!!! Wat moet ik toch veel leren!