Nils Vellinga schreef op maandag 19 april 2010, 22:50:
> Ingewikkelde materie is het en niet algemeen op ieder paard van toepassing.
> Het kan zowel, aan het hooi of het gras gelegen hebben. We weten al dat
> ook hooi veel NSC kan bevatten, maar je kan het niet zien, dus moet je al
> weten waar- en wanneer- onder welke omstandigheden het geoogst is.
> Bij gras is het al iets makkelijker, maar er zitten toch nog wel enkele
> adders tussen, die de NSC doet oplopen.
> Ik ben de link natuurlijk weer kwijt, maar die auteur stelde, dat gras -
> korter als 6 cm - al gevaar oplevert voor gevoelige paarden. Zeker als
> niet aan alle groeivoorwaarden word voldaan.
> Temperatuur, Water, Mineralen, Humus, ........
Helemaal mee eens.
Het is zeker niet zo dat paarden in het algemeen ineens niet meer tegen gras kunnen. Sommige paarden zijn veel gevoeliger voor IR, EMS en
HB dan andere. Daarbij speelt o.a. een genetische factor een rol.
En vergeleken met vroeger zijn zowel de omstandigheden als de kennis enorm veranderd:
- Het gemiddelde paard van nu beweegt veel minder dan het gemiddelde paard van zeg 30 - 50 jaar geleden.
- De weidegrassen zijn door selectieve kweekprocessen steeds suikerrijker en eiwitrijker geworden. Omdat de gemiddelde veeboer dat wil.
- "On"kruiden in de wei worden steeds meer bestreden waardoor die voeding (gras / hooi) eenzijdiger wordt
- Vergeleken met vroeger krijgen veel meer paarden ongezond bijvoer (
biks en zo). De macht van de reclame. En "we" kunnen en willen daarvoor tegenwoordig wel betalen - vroeger niet/nauwelijks.
- Vroeger hadden alleen paarden waarmee 'gewerkt' werkt en die dus relatief veel beweging kregen, hoefijzers. Tegenwoordig is het "in" (naast de NB-stroming die gelukkig langzaam maar zeker terrein wint) om bijna elk paardje dat wel eens asfalt van dichtbij ziet of op een manege/pensionstal staat, te beslaan.
- Als er 10 - 15 jaar geleden een paard
HB had, dan dacht men dat dat aan eiwitrijk gras lag. Van fructaan en
IR en EMS had toen nog niemand gehoord. Nu "we" (dat is helaas nog lang niet elke paardenhouder en nog lang niet elke DA) dat wél kennen wordt het dus ook vaker (h)erkend en wordt er dús meer over gesproken en geschreven.
- Door de invloed van internet horen we sowieso veel meer over andermans paarden, hun gezondheid en ziektes, voeding etc. En verspreidt - gelukkig - ook kennis zich veel sneller dan vroeger.
Karen