Nils Vellinga schreef op vrijdag 30 april 2010, 8:52:
> Karen Koomans schreef op donderdag 29 april 2010, 21:50:
>
>> Maar er is meer,
>> zoals de behoefte aan bepaalde vetzuren, die het paard niet zelf kan
>> aanmaken. En dan nog de dingen waarvan ik geen enkele weet heb.
>> Moeilijk om het goed te doen, inderdaad. Bij mezelf net zo als bij de
>> paarden
>> Voeding heeft echt mega-veel invloed op alle denkbare aspecten van je lijf.
> Karen, je denkt véél te ingewikkeld! Vetzuren die ze niet aanmaken?
> Meer, als een variatie aanbieden, kan je niet doen, moet je ook niet
> willen.
> Voor een grazer als een paard, zijn dit grassen- kruiden die gemiddeld in
> het veld voorkomen en wat houtgewassen misschien. In het aanbod selecteert
> het paard en vind wat het nodig heeft.
Misschien denk ik inderdaad te moeilijk; 't zou mooi zijn als je me overtuigend "gerust kunt stellen"

. Maar eerlijk gezegd ben ik sceptisch geworden als mensen dat tegen me zeggen. Omdat "men" dat jaren geleden ook zei, als 't toen ging om bijv. fructaan en wat er allemaal van invloed is op het gehalte daarvan. En wat de mogelijke gevolgen zijn van fructaan voor een paard. Nu, jaren later, zijn er steeds meer mensen die daarover met goede redenen ingewikkeld doen

. Idem voor bijv. de vraag of, en zo ja hoe, ernstige
hoefbevangenheid omkeerbaar is. Hoe meer je weet, hoe meer je beseft hoe weinig je eigenlijk nog weet. Die laatste zin heb ik niet zelf verzonnen, maar hij spreekt me wel erg aan.
Je schrijft: "zoals die gemiddeld in het veld voorkomen". Als je een veld bedoelt zoals dat in NL kan voorkomen of in een ander Europees land met niet al te extreem klimaat, dan groeien daar toch al gauw zo'n 30 tot 50 soorten planten die voor het paard goed eetbaar zijn en waaraan specifieke werkingen worden toegekend.
In gedroogde vorm (hooi) verandert van veel planten de eigenschappen. Enkele planten zijn dan juist op hun best voor de eter ervan (bijv. brandnetel), andere worden juist éxtra giftig (bijv. blad van prunus-bomen), en weer andere blijven giftig maar worden niet langer als dusdanig herkend door 't paard (JKK). Toch, als je natuurhooi (of dijkhooi, bermhooi) van goede kwaliteit voert, dan ben je m.i. al een heel eind goed bezig voor een paard. Hoewel het natuurlijker en waarschijnlijk gezonder is, wanneer een dier seizoenen kent in wat er wel en wat niet beschikbaar is.
Maar ja, je moet ergens een grens trekken van wat praktisch is. Hoewel ? : Equifit past hun voeders aan per seizoen, en ik denk niet dat dat belachelijk of nutteloos is.
In verse vorm vind ik 't veel moeilijker, om een juiste variatie aan te bieden. Nu vind ik het tegelijkertijd leuk om me meer te verdiepen in NL plantkunde, dus een straf is dat 'moeilijk' niet voor mij

.
Vetzuren die het paard niet zelf kan aanmaken... ik weet daar nog te weinig van om er veel zinnigs over te zeggen. Het komt er op neer dat paarden, net als mensen en allerlei andere dieren, de meeste benodigde vetzuren zelf kan samenstellen. Maar niet álle. Sommige vetzuren die benodigd zijn voor (o.a.?) de aanmaak van bepaalde hormonen, moeten uit de voeding worden gehaald.
Eén concreet voorbeeld weet ik, sinds gisteren (hi hi, zo nieuw is dat dus ook voor mij!) : haver bevat bepaalde omega 3 vetzuren die 't paard niet zelf kan aanmaken. Een gebrek er aan, kan leiden tot o.a. allerlei huidklachten zoals eczeem.
Goh (denk ik dan): vroeger gaf men veel haver aan paarden, tegenwoordig nauwelijks meer. Verband met het snel stijgend % paarden met sma?
Maar opnieuw is het niet simpel: een teveel aan bepaalde vetzuren is net zo schadelijk als een tekort. Idem voor een heel verkeerde verhouding tussen (bijvoorbeeld?) omega 3 en omega 6 vetzuren.
Mbt honden is de kennis op dit punt al wat verder. Ik denk dat er veel overeenkomsten zijn met paarden, op dit punt. Zie bijv.
http://www.barf-natuurlijk.nl/html/ess_vetzuren.html (Dr. Ian Billinghurst is een autoriteit als het om hondenvoeding gaat).
Karen