Sandra van Bommel schreef op vrijdag 17 december 2010, 11:29:
> De mensen die de keuze maken om door te gaan, zullen dat uitstralen.
> Mensen die opgeven ook,Dat heb ik helaas te vaak gezien.
>

> je bereid bent je ogen open te doen) ga je m.i,. na een brug te ver.
>
> Ik heb allang begrepen dat jij daar anders over denkt en dat mag ook. Maar
> zo zie ik het dus.
Maar wat is jouw interpretatie en wat is echt?
Pien vroeg gisteren naar Tempête.
Wel, als die zogenaamde 'trots' en flair van een paard een criterium is, dan had ik haar al 8 jaar geleden moeten laten dood maken.
Ik heb haar nu 10 jaar waarvan ze ongeveer 8 jaar echt van mij is.
Pête is niet hetzelfde paard dat ze was als 4-jarige.
Ze had iets, iets heftig in haar ogen, iets speels, iets puur, een bepaalde flair of aura die rond haar hing. Moeilijk te omschrijven maar het zal wel ongeveer datgene zijn wat Anja probeert te omschrijven.
Jamaica had dat ook. Hij had het zelfs nog tot ze hem zijn gaan sederen in die kliniek, terwijl hij wanhopig was van de pijn. En toch had hij dat nog.
Maar Pête is dat verloren, al heel lang geleden. Ze is geopereerd op haar 5de en heeft daarna 6 maanden op stal gestaan. Sindsdien is ze 'het' kwijt.
Komt nooit meer terug. Ze heeft een zekere gelatenheid en afwezigheid wat ze vroeger niet had.
Wat je meemaakt draag je nu eenmaal mee. Maar maakt dat dat haar leven niks waard zou zijn?
Het lijkt mij een moeilijk criterium om je beslissingen op te gaan baseren? Wat ik zie, ziet iemand anders daarom niet.