Cindy Helms schreef op zondag 27 februari 2011, 20:20:
> even een vraag waar ook rekening mee gehouden moet worden:
>
> hoe frustrerend kan het voor een hengst zijn om afgezonderd van elk
> vrouwenvolk te moeten leven (ruiken mag, maar aankomen niet) én om zich
> niet te mogen voortplanten? Zijn hormonen dwingen hem hiertoe, maar hij
> mag niet
> Als hengst zou ik misschien wel een beetje neurotisch worden, net zoals
> alle mannen wiens vrouw elke avond hoofdpijn heeft.
> Nog nooit bij iemand opgekomen?
> Ik twijfel eraan dat als ze zich niet mogen voortplanten van ons en ze
> gedoemd zijn tot eenzaamheid, dat je ze een groot plezier doet met het
> behouden van hun hormonenhuishouding.
Jawel, dat was voor mij ook een van de redenen om Spirit en later zijn zoon Iskander toch te castreren want beiden mochten van ons niet sexen naar behoefte. Isko was nog te jong, maar Spirit had er echt wel last van. Die was ongeconcentreerd, druk, en had maar één ding in zijn hoofd als er merries in zijn buurt waren. Isko en Spirit hebben samen een hele tijd in een mannegroepje gelopen, wat ook leuk was maar toch....
Toen Winner overleed hebben we Spirit zijn eigen merriegroepje gegeven en ik zie eerlijkgezegd wel meer rust in het dier. Hij lijkt zich lekker te voelen tussen zijn dames zo.
Ik heb het wel even jammer gevonden dat hij nu hengst-af is. Aan de andere kant, als ik zie wat voor leuke avonturen hij met mijn zus en nichtje maakt, op stap, veilig, je hoeft niet meer zo op je qui vive te zijn en hij is ook minder gedreven door zijn hormonen.
Ik vind dat di een juiste beslissing geweest is voor wat wij doen, hoe wij hier leven met de paarden. Had ik een jaar daarvoor nooit durven denken.
Groet, Pien