Vandaag op ziekenbezoek geweest bij mijn witte prins.

In het fotoalbum heb ik wat foto's van hem gezet, zoals hij er bij stond vandaag (en de aanblik viel mij in ieder geval mee).
Ik herkende hem gewoon niet meer, niet vanwege de aanblik (mr Antenne volgens mijn zoontje), maar ze fier als hij was. Er stond weer een echte kerel, weliswaar wat gehavend, maar hij was weer de stoere bink die de wereld leek aan te kunnen. Dit was weer de pony waar ik destijds als een blok voor viel, de hengst zonder ballen!! Reagerend op elk geluid en antwoord geven op iedere hinnik of hoefstap. Zo was hij voor deze hele ellende begon, en in een glijdende schaal is hij steeds tammer en vlakker geworden.
Ik heb ook de foto's van de operatie gezien (krijg ik binnenkort van de kliniek en die zal ik dan bijplaatsen), maar die zijn niet geschikt voor minder sterke magen.... De druk in zijn hoofd, en dus ook de pijn, moeten enorm geweest zijn.
Ik mocht even met hem wandelen vandaag, en hij zat vol energie. Ik moest flinke stappen maken om hem bij te benen, iets wat ik bijna van hem vergeten was. Hij zocht duidelijk naar de trailer op de parkeerplaats, zo van "oke, we gaan naar huus". Toen ik per abuis naast een openstaande vrachtwagen inhield stond hij daar al bijna in...
Nu ik hem vandaag gezien heb en uitgebreid met Peter heb gesproken en de foto's van de operatie heb gezien, durf ik voor het eerst te zeggen: he comes back!