> Bedankt voor jullie tips! Hier kan ik al zeker iets mee doen. En zelf rustig blijven, dat is voor > mij soms een beetje moeilijk... Maar ik weet uit ervaring wel dat dit iets heel belangrijk is.
> Mijn paard vroeger was heel erg gevoelig voor mijn gemoedstoestand. Ze was één keer
> erg geschrokken (en ik bijgevolg ook) op de weg, en omdat ik de keren nadien op
> voorhand al verkrampte van schrik verzette zij ook geen poot meer... Maar goed nu ben ik > ondertussen wel een stuk(je) ouder en wijzer
> Hoe zit het bij jullie met paarden passeren? Daar had ik vroeger nl. ook een helse schrik
> van omdat die meestal heel de wei begonnen rond te racen, en mijn paard bijgevolg ook
> mee wilde... Hier staan erg veel paarden in de omgeving. Ik denk in dit geval best gewoon > rustig doorwandelen? Tot nu toe zijn we vooral rustige paarden gepasseerd en heb ik hier > nog niet echt veel problemen gehad.
Denk dat het heel erg van het paard afhangt, ik heb met mijn beide paarden de regel dat ze zich gewoon niet met andere paarden bezighouden als ik met ze bezig ben. Mijn merrie vindt zoiets eerder spannend dan dat ze mee wil doen, dus of ik wandel rustig door (gaat ze wel wat dribbelen, maar zij is super fijn op de hulpen dus op je pinkjes te houden en ze blijft sowieso bij je, die zou zich echt nóóit lostrekken) of ik zet haar even stil en laat haar kijken en wandel daarna verder.
Met mijn hengst is dat andere koek, die wil maar al te graag meedoen want die is altijd wel in voor een lolletje. Dus dan is het 'racen in de wei doe je maar met je eigen vriendjes, nu ben je met mij aan het wandelen'.
Als er een merrie mee is op wandeling dan maakt hij zich natuurlijk zo groot en stoer mogelijk. Hij moet van mij echt doorlopen. Hij mag zich best een beetje tonen zolang hij in de richting en op het tempo loopt wat ik wil en niet aan mij trekt, duwt, me afsnijd etc. Hij is nu ruim drie en echt een mannetje, maar als ik hem 'corrigeer' dan gaat ook meteen zijn staart weer naar beneden etc. en loopt ie weer gewoon door. Maar ik moet er wel op tijd bij zijn, als ik dat gedrag te lang laat gaan dan is het des te lastiger om hem weer gefocust te krijgen. Dan maakt ie er echt zijn eigen showtje van
Toen hij nog een jaarling was vond hij die rennende paarden juist heel eng, dan hielp het om tussen hem en de paarden in te gaan lopen, en hem rustig te laten kijken. Sowieso draai ik, als ik merk dat mijn paarden iets echt eng vinden, ze er altijd met hun hoofd naartoe om te voorkomen dat ze een spurt nemen, want alles wat van achter komt is natuurlijk extra eng want dat kunnen ze niet zien.