Nick Altena schreef op dinsdag 20 februari 2007, 19:02:
> Het enige wat ik zou willen zeggen als ik je verhalen zo lees
> is dat jullie wel erg snel , erg veel en erg lang achter elkaar
> doen.
Tja, dat ligt niet aan mij

ook niet aan nele, maar het Una die kiest hoelang ze wilt meewerken en bijleren. We 'verplichten' haar tot niets, ze kan steeds weglopen. En dat we veel achter mekaar doen, ligt ook aan Una, ze leert gewoon zo snel dus de overgang naar nieuwe dingen gaat sneller he. We volgen haar tempo.
> Heb geduld, stapje voor stapje....maar vooral ook , geef het
> paard tussendoor een paar dagen (geestelijke) rust zodat het
> verwerkt kan worden, want het is nogal wat dat veranderd.
Ja, een week tussen
clickertrainingen, is voldoende.
> Je zal dan waarschijnlijk ook zien dat Una de aangeleerde zaken
> zoals je schrijft :
>
>> Dus consequent clickeren is heel erg belangrijk, want Una geraakt het verband dus ook weer snel kwijt door een nieuwe te leggen 'die niet zo bedoeld is'
>
> wat minder snel "kwijt" raakt... (wat misschien ook wel komt
> doordat je teveel dingen achter elkaar doet)
Bij consequent
bridgen en perfecte timing lijkt het me niet mogelijk dat je paard in de war geraakt door te veel achter of zelfs door elkaar te vragen. Zelf al zou ik bv drie dingen door mekaar vragen, maar ik
bridge enkel de goede prikkel-response's dan zal Una die ook zo onthouden, daar ligt een eventuele verwarring niet.
Ben er van overtuigd dat die ligt bij het fout
bridgen (
bridge voor een foute response op prikkel).
>
> Ow... een dingetje wat ik graag nog uitgelegd zou zien:
>> 2) buiten de piste gaan staan. Neus in hoofdstel steken + mogen bijten (afzonderlijk getraind uiteraard). Ging even goed als bij het halster. Geen schrik van hoofdstel op zich.
>
> Waarom dit bijten en waarom wordt dit aangeleerd ?
Una heeft panische angst voor het anadoen van hoofdstel. Misschien heeft ze wel angst voor het hoofdstel op zich? en hoe kan je een paard laten kennismaken voor een angstig voorwerp?

Door het hem aan te bieden en vragen te targetten en het paard de ruimte te geven om het voorwerp effe te testen: ruiken, naar kijken, benaderen en weer terugtrekken, maar ook in bijten. Ik bridgte dan ook op het bijten omdat ik dan zeker wist dat Una geen schrik heeft van het hoodstel an sich. En hoe meer triggers uitgeschakeld worden, hoe ontspannender het paard te trainen is.
Wat denk je van mijn toelichting?