eddy DRUPPEL schreef op zaterdag 7 juli 2007, 14:14:
> clarissa ruijgrok schreef op vrijdag 6 juli 2007, 19:20:
>
>>

> de ruiter stapt af en ze kunnen achter hem/haar aanlummelen,
> uuuuuurrrren aan een stuk .Tot de ruiter terug opstapt en je
> bent weer weg voor het olympische rekord stilstaan te paard te
> breken

Bovenstaande klinkt als de mijne, en daarom twijfelde ik aan het eindeloze geduld hebben zoals Conrad dat bedoelt...! Mijn paard is een ervaren dame, die allang langs 's heren wegen is gegaan, ook met mij! En ik dacht niet dat ik zin had in een blikseminslag, ...tis net als met kinderen, kinderen verschillen. Er zijn ook kinderen, die volkomen van slag raken als je een keertje je stem iets feller laat klinken, er zijn ook kinderen die je keihard uit blijven lachen. Je moet dan, zonder je op de kast te laten jagen, even duidelijk maken hoe je het wilt hebben en daarmee uit, zonder agressie, maar wel door het initiatief in handen te houden....
dus, staat ze stil, kuiten eraan houden en vraag haar links, rechts totdat ze een beetje normaal loopt, zeg mooi en doe ik niks. Staakt ze en gaat ze achteruit, zeg ik NEE! gaat ze nog steeds achteruit zweepje...we gaan echt niet in de sloot, gewoon. Maar goed, ik ken het al lang van haar, en soms is het een hele tijd geen probleem, en dan ineens doet ze weer moeilijk. Misschien hangt het ook een beetje af aan de rangen en standen in de kudde, of aan haar lichamelijke of mentale toestand, ik weet het niet. Daarom ga ik het maar eens aan een dierentolk vragen.