Christel Provaas schreef op donderdag 21 maart 2013, 10:38:
> Hieruit blijkt maar weer eens dat het zelfbekappen toch niet zo simpel is
> als "nageltjes knippen', wat hier nogal eens beweerd wordt.
Dat werd en wordt door mij beweerd.
Dat vind ik toch echt oprecht wel als ik, zo simpistisch mogelijk, zonder hoekenmeterij en ingewikkeldheden, á la Ramey de hoefzool volg. Moeilijker hoeft het niet te zijn. De term nagelknippen is niet alleen een analogie maar vooral een afzetten tegen 'nieuwe moeilijkdoenerigheid' onder modernere bekappers om toch vooral hun professionele onmisbaarheid maar aan te tonen.
Wat vager vind ik een balans vinden tussen vorm, groei en slijtage. Dat gaat over de omgeving. Maar die vind ik veel belangrijker dan de sluitpost bekappen. Als de omgeving voor je paard goed is hoef je helemaal niet te bekappen, is mijn ervaring en vind ik. Daar sta ik, sinds de promotie van paddockparadijzen, niet meer alleen in
In de bovenstaande alinea staat 4x 'vind ik'.
Zoals je ondertussen van dit forum moet kunnen weten denk ik nogal holistisch en zoek naar oorzaken, niet naar lapmiddelen die tot erger leiden. Mijn conclusies:
1) belangrijkst van al is ALLE STALDEUREN OPEN ZETTEN! Scharrelpaarden hebben van allerlei narigheid veel minder last dan batterijpaarden zoals op de gemiddelde nog altijd in meerderheid in bedrijf zijnde op bio-industriële leest geschoeide manége c.q. paardrijfabriek. De grootste, snelste sprong naar veel betere hoeven heeft dus al helemaal niets met bekappen te maken!
2) Bijna alle hoefverzorgings/smederij-boeken/foto's/etc. kunnen beter bijgezet worden in een museum over hoe het niet moet. Historisch is het allemaal verklaarbaar, van het een kwam het ander (het opstallen had zijn redenen, beslaan ook, allemaal t.o.v. elkaar interactief) en successievelijk dreef ook de totaalperceptie van hoe een hoef eruit zou moeten zien steeds verder af naar een in feite ziek beeld dat 'normaal' gevonden wordt.
3) Ook "Een paard hoort in de wei" is naar mijn mening een typisch Fries/Hollandse, simplistische, foutieve bewering juist als het om de zompige veenweiden gaat! Als die niet foutief was zou een gedurig verblijf in die wei niet op grote schaal tot groeiafwijkingen in de hoeven leiden.
Ik ben dus helemaal fan van veelvormige paddockparadijzen en scharrelpaarden in een kleinschalig rommeltje van omgevingsomstandigheden die in veelvormigheid veel prikkels aanbieden. Grootschaliger kan uiteraard ook wel, maar hoeft niet en grootschaligheid heeft naar mijn mening bewezen niet noodzakelijk positief uit te werken.
Er is, aan de andere kant, veel meer over te zeggen dan ik hier ooit kwijt kan.
Ik heb hoeven gezien die letterlijk helemaal van scheuren uit elkaar lagen... vreselijk onherstelbaar beeld leek dat en rijp voor de slager, tot ik daar een jaar later weer kwam en alles zich vanzelf, dus zonder bekappen of wat voor ander geklooi dan ook, volkomen hersteld had!
Maar ik heb ook hoeven gezien die steeds verder van een beloopbaar model af groeiden, ondanks dat de ponies praktisch onbeperkt ruimte en vrijheid hadden (begrazing Bourtange, Gron. Landsch.).