eddy DRUPPEL schreef op woensdag 23 mei 2007, 13:35:
> Piet schreef op woensdag 23 mei 2007, 13:13:
>
>>

>> Wat doet een paardentrainer op een Chicken Workshop camp van
>> Bob Bailey o.l.v. Marie Fogelquist in Zweden.
>>
>> Het antwoord is heel simpel:
KNIP
> hebben waarschijnlijk met onderscheiding geslaagd zijn. "The
> feelers" halen lagere quota maar hebben meer stamina en minder
> moeilijkheden tgo en met hun leerlingen. Het ene kan je leren
> het andere niet !
Eddy, ik wil even proberen om vanuit een wetenschappelijk oogpunt te reageren, zie hieronder mijn reactie.
De leerstadia van Maslow bieden weer een ander raamwerk om het proces van leren te begrijpen. Maslow beschrijft hoe leren uit vier stappen bestaat:
Stap 1.
Onbewust-onbekwaam–
Stap 2.
Bewust-onbekwaam–
Je kunt het niet en dat weet je ook. Veel mensen geven het in deze fase op, maar voor
diegenen die door-zetten wordt het trainen van paarden langzaam maar zeker toch mogelijk.
Stap 3.
Bewust-bekwaam–
Je kunt het, maar je moet er wel de hele tijd met je gedachten bij zijn om het te kunnen.
Er zijn mensen die in deze fase opgeven en zeggen:
“Goed, ik kan het, maar het is veel eenvoudiger om op mijn oude manier te doen, op de manier die ik gewend was. Misschien werkt het wel voor sommige
mensen, maar ik voel me er niet echt lekker bij.” Als je SubtielTrainer bent, en je studenten doen hun eerste SubtielTrainen oefeningen, hoor je soms van dit soort dingen. En daar schuilt een waarheid in, want wat ze doen en hoe ze doen is waarschijnlijk vrij star, meer gebonden aan de regels dan hoe een expert het zou doen. Het is belangrijk om het hier noch mee eens te zijn noch om er tegen in te gaan (tegen de klachten), maar om die opmerkingen “uit” te kaderen, want uiteindelijk bereiken ze:
Stap 4.
Onbewust-bekwaam–
Het is gewoon oefening en practische ervaring die je tot stap 4 brengen: expertise. (niet te verwarren met gevoel) Heb je het met fietsen kunnen doen? Kun je fietsen terwijl je aan iets anders denkt?, terwijl je een tas vasthoudt, of naar iemand wuift? Als je dat kunt dan is het eigenlijke werk van jezelf op de fiets in balans houden iets wat je zo goed kunt, dat het onbewust gaat. Je kunt het zonder er aan of over te denken.
Het is interessant te weten dat men dit in het oude Japan goed begreep. De 16de eeuwse Zenleraar Takuan legt de gang uit die leidt van onbewuste onbekwaamheid, door bewuste onbekwaamheid en bewuste bekwaamheid naar bewuste bekwaamheid: “Laat me uitleggen in termen van de vechtkunst,” zegt hij. “Als beginneling weet je niets van houding of van zwaardpositie, dus heb je van jezelf niets om mentaal op te steunen. Als iemand een slag op je zou richten, zou je gewoon vechten, zonder ergens aan te denken. Wanneer je meerdere dingen leert, zoals positie, hoe met het zwaard te zwaaien, waar de aandacht op te richten, enzovoort, dan stokt je aandacht op meerdere punten en voel je jezelf verstrikt wanneer je wilt toeslaan. Maar als je dag na dag oefent, en maand na maand, hangen positie en zwaardspel uiteindelijk niet meer aan je geest, en ben je als een beginner die niets weet. De kenniszijde van je verstand zal verdwijnen en je raakt in een staat van rust waarin zorgen geen plaats meer hebben.”
Heb je ooit iemand gekend die ging trouwen maar nog onbewust-onbekwaam was in het
opbouwen van een relatie, iemand die vond dat er niets te leren viel? Let maar eens op
hoe snel zij nieuw gedrag aanleren! Waarschijnlijk voelt het voor hun eerst wat onecht
aan wanneer zij proberen op een nieuwe manier te handelen: zij zijn dan bewust bekwaam.
Er is veel oefening voor nodig om helemaal te veranderen. Vast en zeker
zullen ze af en toe “van de fiets vallen”, in de beginfase. Maar uiteindelijk zullen zij
succes oogsten. De vraag voor ons als trainers, is hoe we mensen kunnen begeleiden in hun gang van bewust-bekwaam naar onbewust-bekwaam. En dat is waar het Expertisemodel van Deyfrus, inpast. John Overdurf en Julie Silverthorn tonen aan dat er nog een stap bestaat ná onbewust-bekwaam:
Stap 5
Bewust-onbewust-bekwaam
Dit is het niveau wat je bereikt moet hebben om les te geven. Je kunt de vaardigheid
onbewust uitvoeren, en je WEET bewust hoe je dat onbewust doet (niet te verwarren met gevoel). In termen van het zelf leren van bekwaamheden bestond geen probleem, maar wat betreft het leren van die bekwaamheden aan anderen bestond de noodzaak om zich meer bewust te worden van wat (onbewust) gebeurde wanneer je lesgeeft.
Zorg ervoor dat je mensen kan trainen om bewust te worden van je onbewuste
Bekwaamheden alleen dan kan je mensen leren hoe ze paarden kunnen trainen.
De kans is vrij groot dat deze mensen dan eindigen in STAP4 maar daar is helemaal niets mis mee. Zij hebben geen behoefte om de te leren om deze kennis aan andere mensen over te dragen. Er is dus helemaal geen noodzaak om door te gaan naar STAP5.
Mensen in stap4 zijn dan vergeten dat ook zij ooit zijn begonnen om volgens een gestructureerde wijze met heel duidelijke richtlijnen en criteria te trainen. Door de tand des tijds zijn zij het gevoel gaan noemen omdat ze niet meer in staat zijn om uit te leggen hoe zij trainen en waarop hun beslissing om iets wel / niet of anders te doen is gebaseerd.
Wat ik heb geleerd tijdens het vijfdaagse chicken camp van Bob Bailey is om (het begin van) de transitie te maken om van onbewust bekwaam naar STAP 5 te gaan te weten BEWUST ONBEWUST BEKWAAM.
Groet
Conrad van Pruijssen
SubtielTrainen