Ik weet niet waar de behoefte van komt, maar wou ook even reageren.
Mijn idee is dat als je eerlijk en puur
bitloos wilt verzamelen, gigantisch veel moeilijker is dan met bit, MAAR wel veel leuker voor het dier zelf.
Dan krijg je zo'n reactie's, omdat het niet perfect is, maar wel prachtig om naar te kijken omdat je weet dat dit dier niet te lijden heeft voor ons plezier.
Zie je dan beelden van een andere bitloze goeroe, en waar de paarden wél spectaculair lopen, ook zonder optoming, dan stel je je toch erg vragen of dit wel puur
bitloos bereikt is (niet het doel op zich is belangerijk, maar de weg die je aflegt om dit doel te bereiken. Eindresultaat is niet belangerijkste en als je vaag blijft over die afgelegde weg dan heb ik daar zo m'n bedenkingen bij!).
Wat is dan het verschil, eerst een paard leren mét bit om hem daarna af te doen en
bitloos verder te gaan, of van in't begin
bitloos, jonge mondje sparen (PRE groeit tot z'n zeven jaar) op moment dat ze zo gevoelig zijn en een iets minder resultaat... ik zou het wel weten als paard!
Dikwijls hoor ik de reactie, dat bij hoge dressuur ook niet aan de teugels wordt gereikt, maar mijn vraag is dan, waarom gebruik je dan nog bit? Wat achter de schermen gebeurt om dit doel te bereiken, zal wellicht minder mooi geweest zijn, maar dat zeggen ze er natuurlijk niet bij.
Vergelijk het ook met de spectaculaire shows, waar ik paarden de lucht in zie gaan, zwaarden die tegen elkaar kletsen, maar achteraf gestresste paarden of de show van Circels en vuur, waar alles er zen aan toe ging en waarvan ik denk dat de paarden er ook nog van genieten. Het is niet zo spectaculair als wat ik meestal zie, maar het geeft op een kunstige manier een liefde weer voor het dier (en waarvan ik persoonlijk héél erg genoten heb), die de meeste wel eens vergeten als ze voor publiek iets willen opvoeren omdat het er perfekt en spektakulair moet uitzien...
Is hier iemand die dan wél perfekt
bitloos kan verzamelen met dalende achterhand en rugggebruik en er foto's van heeft??