e m kraak schreef op donderdag 24 december 2009, 14:45:
>
> Jij lijkt ook nooit te leren je eigen beleving NIET op die van
> je paarden te projecteren

.... schreef op donderdag 24 december 2009, 14:45:
>>> Ach, nog zo'n voorbeeld; ze schijten en piesen hun eigen eten
>>> (hooi) vol en de keer erna weer. Dat houdt ook nooit op, die
>>> beesten leren daar gewoonweg niet van

Logisch ze lopen op hun eten, bij voorkeur en in de wei kunnen ze niet anders dan poepen op hun eten. En houden niet van gespetter dus gaat Luna even naast het pad poepen. Ik blij omdat ik het niet hoef weg te vegen van mezelf dan. Paarden en schaarste met eten, hoe zit dat? Ze jagen wel een ander paard weg om zelf genoeg te eten te hebben. Maar beseffen niet dat een bepoept bergje hooi verloren is. Ze gaan er altijd vanuit dat ergens anders wel weer nieuw zal zijn.
Het humor toppic staat vol van paarden die ons omduwen. Humor hoeft dit niet te zijn. Mark Rashid heeft het daar over in zijn laatste boek: dat als een paard duwt en komt een reactie van wijken, dan wil het paard het telkens opnieuw proberen, om te zien of het nog steeds wijkt. Een aangename bezigheid blijkbaar, omdat het een machts gevoel is vul ik in: "met de neus kunnen sturen", paarden doen het constant onder elkaar. Zie de laatste foto welke macht een neus heeft:
http://www.paardnatuurlijk.nl/cgi-bin/fotoserieshow.cgi?id=740