van lennep schreef op dinsdag 19 januari 2010, 13:40:
> Monique Meijer schreef op dinsdag 19 januari 2010, 12:39:
>
>> van lennep schreef op dinsdag 19 januari 2010, 11:44:

> Zo ontzettend herkenbaar Monique...vooral dat nog wel helder
> kunnen zien.
>
> Gr Esther
Mij hoor je niet zuchten hoor... niet bij Maike's verhalen, en ook nooit bij Indy.
Alleen Monique maakt me eventjes wakker, met dat wij zo'n geluk hebben, paarden die vrijwel nooit of nooit iets mankeren. Ik weet nog hoe ik me vreselijk zorgen heb gemaakt over Chaser's vermageren vorig jaar... Maar nu geniet ik idd. weer van een normaal uitziend paard wat zich zelfs weer jolig gedraagt.
En dan ben je het leed weer snel vergeten... Tobben met dieren vreet idd. energie!
Terug naar Maike, zo te lezen is er nog veel meer aan de hand dus.
Je doet wat je kan Esther. En ik denk dat jij toch al veel verder gegaan bent als 'doorsnee' mensen. Niet qua aanhouden uit zelfzuchtigheid, maar ik bedoel het uitpuzzelen qua voeding en proberen om Maike's leven zo aangenaam mogelijk te maken.
Ach, mezelf kennende.... ik had hetzelfde gedaan. Zeker weten.
Jij weet als de beste wanneer het echt genoeg is geweest. En dan moet je een rotbeslissing nemen... maar dat rotte, is niet voor het dier he??
Want die weet het dan niet meer. Ik denk weleens dat wij bang zijn voor onze eigen emoties. Het verdriet, het gemis. Je wilt ze gewoon niet kwijt maar als ze helemaal geen lol meer in het leven hebben en alleen nog maar pijn?
Als jij Maike zou zijn.... wat zou je dan voor jezelf beslissen?
Misschien moet je de vraag zó stellen.
Groetjes,
Wil
IJzers...... het einde!