Karen Koomans schreef op maandag 22 februari 2010, 19:16:
> Anita Cats schreef op maandag 22 februari 2010, 17:49:
>
>> Ze accepteerd (links) de druk van jouw been niet, oke dan hou ik mijn

> pijn of irritatie) niet serieus nemen. Als gevolg daarvan leert het paard
> uiteindelijk dat het geen zin heeft om pijn/ongemak/irritatie te tonen.
> Want daar wordt immers toch niet op gereageerd. Zo'n verhouding wil ik dus
> niet, met mijn paard.
Dat begrijp ik. Maar het hoeft ook niet zo te zijn dat het paard de dienst gaat uitmaken.
Verzet kan vele oorzaken hebben en natuurlijk ga je daarna op eerst zoek (lichamelijk, mentaal). Soms kom je er niet eens achter maar verdwijnt het verzet ook door er even doorheen te gaan.
Amie hier kan enorm zuur doen (gewoon omdat ze soms een zuurpruim is en waarschijnlijk gewoon die dag besloten heeft om lekker te lopen simmen). Laat iemand op haar rijden die erin meegaat en het wordt van kwaad tot erger en op het laatst staat die persoon alleen maar in het midden, elke vaag resulteert dan bij Amie in oren plat, in z'n achteruit en dreigend kijken. Zet er een goede ruiter op die zich niet laat overbluffen en haar er eventjes doorheen helpt, is Amie binnen 3 minuten vergeten waarom ze ook alweer zuur liep te doen hoor. Loopt ze lekker mee te doen met de oortjes naar voren.
Want eh....dus als een paard niet wilt dat je aan de oren komt moet je daar ook maar vanaf blijven?
Offeh, als-ie geen voetjes wil geven hoeft het niet?
Je benen tegen je paard aan kunnen leggen is zó ontzettend basic, als dat al niet kan, tja, wat mag je dan wel nog????
Groet, Pien