Dani62 schreef op maandag 15 maart 2010, 19:37:
> Anita Cats schreef op maandag 15 maart 2010, 17:14:
>
>> Esther, bouw je het dan wel uit naar steeds wat korter, minder ruimte
>> geven om te vluchten, zodat je uiteindelijk wel je doel bereikt. Een paard
>> die wel bij je blijft.
>
> Is dit niet een vorm symptoombestrijding? In mijn ogen bereik je het doel
> (een paard dat bij je blijft) door aan de vertrouwensrelatie te werken en
> natuurlijk door je paard met zoveel mogelijk dingen bekend te maken door
> middel van bijv. schriktrainingen. Dan voorkóm je dat een paard überhaupt
> nog schrikreacties vertoont.
Heeft ook te maken met de mayonnaise tussen de oren hoor
Zaterdag met "Cloud" 8x voorbij een plastieken zakje gepasseerd dat flodderde . Af en aan tussen 7u s'ochtends en 19U s'avonds .Elke keer ging dat ding wel omhoogspringen en in zijn benen bijten hoor !!!! De rest van de lespaarden stapten er voorbij alsof er niets lag

T'is eigenlijk héél simpel : Soms kom je in situaties waarin zelfs 10cm TE ver al behoorlijk pijn kunnen doen ! Laat staan ,enkele meters !!! Een paard moet zijn angst kunnen bedwingen en de VOORRANG geven aan de commando's van zijn ruiter ALLEEN ZO kan paardrijden ontspannend en bijna niet gevaarlijk zijn !! ik zeg met opzet "bijna" omdat men ribben op dit moment behoorlijk knarsen

.Word een lange nacht ,denk ik