Spirithorses schreef op dinsdag 27 april 2010, 9:55:
> Holly bijvoorbeeld heeft ook geen gemakkelijk leven achter de rug. Pff, ik
> heb al mensen op haar rug gehad die moesten huilen omdat ze al dat
> verdriet en al die emotie voelden. Sjonge jonge, dat gaat me dan echt te

> En hij heeft daar gelijk in. Veel mensen gaan op een betuttelenden manier
> met paarden om. Het gros van de mensen projecteert en ziet het paard
> vanuit haar menselijke emotie. Helaas zijn het ook vaker vrouwen dan
> mannen die dit zo doen. Ik word daar soms heel kriegel van.
> Groetjes, Pien
Toch eigenlijk onbegrijpelijk, wat mij betreft wordt ik juist altijd positief als ik bij de paarden ben. Wat zij allemaal hebben meegemaakt is verleden tijd en zoals zij nu zijn is fantastisch. Geluksvogels. Niet alle tobbers hebben het geluk uiteindelijk bevrijd in een kudde te mogen leven. Ik heb geen medelij om hun verleden, maar vreugde om de toekomst.
Het scheiden van paarden (komt hier ook vaak voor) is makkelijker dan bij elkaar zetten lijkt het wel. Totaal onvoorspelbaar, ik zie soms als ik een paard weghaal dat niemand reageert, afgezien van een hinnik hier en daar, terwijl ik bv vorig jaar 2 oudere trekpaarden hier had, waar niemand in de kudde zich iets van aantrok, de 2 waren atijd samen, ik haal ze uit de wei en hup: de leider springt over het hek, dat toch aardig hoog is.
Echte vriendschappen vind ik moeilijk te scheiden en ik doe alles dat te voorkomen. Ook menselijk: mijn oude Unami is bevriend met Ollie, hij heeft meer dan 15 jaar van zijn leven in de stal gestaan en kon volgens de eigenaar met geen enkel paard opschieten, ging meteen vechten. Nu staat hij dag en nacht naast Ollie en mijn hart zou breken als ik ze uit elkaar zou halen. Ik probeer niet uit of dat terecht is.