Tycho schreef :
> Knip...Echter zie ik veel
> mensen die weg inslaan en spiritueel met paarden willen werken.
> Waarbij ik ook veel mensen zie ( en nu bedoel ik niet Michiel

> Een dier heeft in mijn ogen net zoveel recht op een klote
> persoonlijkheid als 'de mens'. Ook bij paarden gaat het er
> allemaal niet lief en vriendelijk aan toe, ontkennen daarvan doe
> je een dier ook geen recht mee.
Deels ben ik het met je eens. Ik ben degene die dit onderschrift : "Het paard is de spiegel van je ziel" een tijd heeft gebruikt en Nanda van Gestel, geloof ik, heeft een boek met deze titel geschreven.
Als ik dit vertaal naar zoals ik het bedoeld heb dan zeg ik dat je paard je daadwerkelijk kan spiegelen door in zijn gedrag jouw gedrag te laten zien.
Om je een simpel voorbeeld te geven : Een ruw persoon houdt zelden zijn paard fijngevoelig. Ben je echter ontspannen dan heb je veel meer kans dat je paard dit ook zal zijn.
Tuurlijk heeft veel te maken met het karakter van je paard, maar ook met de manier waarop hij opgevoed is, en met de manier waarop met hem omgegaan wordt.
Zo heb ik er een paard bij dat ik, als ik niet goed in mijn vel zit, maar beter niet kan gaan rijden - krijgen we onherroepelijk ruzie....
Wie spiegelt er dan wie?
Inderdaad ontstaat harmonie niet alleen door lief te gaan zitten lachen naar je paard en zal de tweebener zich moeten verdiepen in het wezen paard vooraleer hij tot harmonie komen zal.
Maar om nou het 'spiritueel omgaan met' te koppelen aan een gebrek aan inzicht vind ik wat te ver gaan. Vervang het woord spiritueel maar eens door dressuur, of van mijn part western en je krijgt dezelfde uitkomst hoor.
En dat een dier het recht heeft op een kl*te persoonlijkheid : Mag, kan en gebeurt. Ik pretendeer niet dat dit niet mag, sterker nog : Ik heb er een paard bij dat ook niet de makkelijkste is, en dat is denk ik, een mentaliteitskwestie, een karaktertrek. Het zit nou eenmaal in haar overal tegenin te gaan. Net zoals er ook mensen zijn die overal wat over te z**ken hebben.... Zoals ik....

Pien