Maria Delavega schreef op donderdag 23 juni 2011, 10:20:
>
> Ik had vroeger een warmbloedmerrie met zeer veel bloed. Die was moeilijk
> kalm te rijden (vooral in een piste) en ik kreeg haar moeilijk in een

> aan doe om tijdens wandeltochten te blijven zitten als het wat sneller
> gaat. Zelfs in draf ga ik niet meer lichtrijden, maar vraag me ook weer af
> of er geen momenten zijn dat ik dat beter wel doe, vooral bij jonge
> paarden.
Je voelt snel genoeg wat de rug doet als jij iets verandert. De natuurkundige uitleg snap ik niet, maar ik merk wel wanneer mijn paard ontspant, versnelt, vertraagt, mij 'meeneemt' of niet. Cadz moest toen ik hem net had, erg wennen aan het lichtrijden; hij stopte ermee omdat het hem uit evenwicht bracht. Het leert je minimaliseren. Ik spring ook wel eens met hem en dan accepteert hij de verlichte zit wel, in die zin dat het zijn voorwaarts-zijn niet beïnvloedt. Weet nog steeds niet waar het 'm nu in zit.
Als mijn paarden in een vlotte draf door het bos gaan, ga ik lichtrijden omdat dat doorzittend niet te volgen is en ik dan de rug frustreer. Een verzamelder draf is weer doorzittend fijner te volgen en te beïnvloeden.