Fem schreef op maandag 22 augustus 2011, 13:37:
> Hij heeft ooit tot zijn grote verdriet een dik jaar op een manege
> vertoeft, in een kleine stal waar hij denk ik ook niet goed weg kon als ze
> hem per se zo nodig wilden aaien.(hij was toen niet van mij, voor de
> duidelijkheid!)
>
> Hij kan er op zich wel tegen om er langs te lopen, is alleen geirriteerd
> en wantrouwig.Ik ga het daarom ook niet met hem oefenen ofzo. Maar bij
> Lily ligt dat anders, met zulke waarschijnlijk hele nare ervaringen. Arme
> dier.
Onze Nexor had ook een hekel aan aaien, vooral in de buurt van zijn hoofd. Hij heeft zeer lang zijn hoofd weggetrokken en je zag telkens angst in zijn ogen. Van aaien en veel lichamelijk contact moest hij niet weten (hij werd ook wel een asociaal paard genoemd en velen moesten hem niet op de manège)).
We hebben dat toch langzaam kunnen omvormen, heel rustig en met zeer kleine stapjes (voor een stuk onbewust). Intussen vindt hij het heerlijk als we met onze handen stevig over zijn voorhoofd wrijven, of zachtjes zijn oren of het plekje erachter masseren. En als zijn oog wat geïnfecteerd is, kan hij met beide ogen dicht staan genieten van die koude spons die over dat oog wrijft. Of een (blijkbaar) heerlijke staartmassage, vooral de zij- en onderkant.
Gisteren zo nog bezig geweest, manlief en ik tegelijkertijd. Mijn man zei nog: "weet je nog...?"
Voor ons alledrie heerlijke momenten.
Dus ja, ik heb wél zoiets van: ga er mee aan de slag, op het tempo van het paard (geen 10 kinderen tegelijk uiteraard), de beloning op (lange) termijn is zo mooi...
Lena
(grandioos
bitloos 
)