Nils Vellinga schreef :
> Ik had vanochtend het mes mee genomen om een stukje van de
> straal te snijden. Maar
nu was de straal wel bijna gelijk met
> de hoefwand, ook liep Fan iets minder gevoelig over het beton.
> In de wei is het helemaal geen probleem. Hij heeft gerend en
> gegalopeerd alsof hij blij was niet over de weg te hoeven
> slepen met de koets

.
Dat kan heel goed en is zeer mooi! Dat betekent waarschijnlijk dat hij zelf de straal wat heeft afgesleten, nou, hoef jij er niks aan te doen!
Het is vrij nat nu, buiten, en de straal zal wat zacht zijn.
> Heb ik van Isabel haar stukje begrepen dat
deze > "
hoefbevangenheid" (wijken van de witte lijn) wel degelijk kan
> zijn ontstaan door overbelasting op harde ondergrond? Zou mij
> niets verbazen, Fan kan in zijn enthousiasme werkelijk de
> klinkers in de weg slaan. Hij slaal werkelijk zijn hoeven in de
> grond om zich nog harder te kunnen afzetten, lijkt het wel.
Juist !!!! En dat is nu waar je heel even rekening mee moet houden, Nils.
De lijdensweg van Boy waarover Yvonne schrijft is begonnen na een flinke drafrit over het harde en het kan wel degelijk dat een paard een mechanische
hoefbevangenheid ontwikkelt door het neerslaan van de hoeven op het wegdek wanneer de witte lijn nog kwetsbaar is.
Zelfs zo erg dat het hoefbeen kan losscheuren van de witte lijn.
Maar dat gebeurt echt niet zomaar en ik denk niet dat je dat nu gelijk moet denken van Fan, want verder ziet het eruit als een heftige
hoefbevangenheid en dan had je dat allang moeten merken want dan was hij echt niet zo blij aan het galloperen als wat je nu beschrijft.
Juist een paard dat zo hard met zijn hoeven op het wegdek slaat (ik heb er hier ook zo-een: Winner) zul je dus in het begin wat moeten 'bewaken' in zijn enthousiasme.
Om die reden ga ik nooit voluit over het harde in de eerste maanden dat een paard van mij Natuurlijk Bekapt wordt, ook al geeft het paard zelf aan dat hij dat wel kan, want meestal is dat overmoedigheid en temperament met andere paarden samen.
Hou verder de tonen goed afgerond he, en zeker niet te lang zodat er zo min mogelijk spanning op de witte lijn staat.
Indertijd was het overigens Raf Anteunis die het woord "mechanische
hoefbevangenheid' noemde.
Groet, Pien