Maria Delavega schreef op zaterdag 23 januari 2010, 10:43:
> Anita Cats schreef op zaterdag 23 januari 2010, 10:17:
>
>> Maria Delavega schreef op vrijdag 22 januari 2010, 22:16:

> want anders wordt het inderdaad een spelletje voor ze. Ook als
> ik dan in het zand lig en het desbetreffende paard me
> geamuseerd bekijkt, kruip ik er met een pijnlijke smile terug
> op alsof er niets gebeurd is.
met een pijnlijke smile verberg je je gevoelens

en daar trapt een paard niet in.
Beter om stoïcijns te blijven, schrik en woede te registreren, vervolgens afvloeien en er dan rustig weer opstappen. En het vóór blijven, je weet nu hoe hij reageert, dus nu ga je de lat verleggen, of je verandert je strategie, in ieder geval pak je één en ander anders aan.
Op zo'n heupspreider (mijn paard is ook breed geschouderd en rondgeribt, maar niet dik momenteel) heb je eerder kans om weer in stoelzit te raken, en heb je minder contactvlak dan bij een standzit (alsof je over je paard heenstaat)
Maar toch, als je paard leert om zijn lijf correct te gebruiken, wordt echt alles gemakkelijker.