Cindy Helms schreef op woensdag 8 december 2010, 9:21:
>
> Hier onlangs hetzelfde, maar op beregende te gladde beton. Ligt daar al
> jaren, dus ze kennen het goed. Maar Amaroc besloot toch achter Sunny aan

> Dus wij 2 dagen laten, de beton aan het afschrapen om het opp te
> vergroffen én weer zakjes zand gaan boven halen.
> Ik doe ook een poging om ijsplekken stuk te slaan, maar dat is dweilen met
> de kraan open. Je kan alleen maar hopen dat ze slim genoeg zijn.
....én hopen dat ze gewoon zachtjes op hun zij onderuit glijden en er geen uitsteeksel blijft hangen. Hier valt er ook wel eens één om, maar als ze freaky worden houden ze op met denken en gaan ze er blind vandoor. Vorige week nog Whoopi (ons nieuwe pensionpaard dat nooit eerder met andere paarden stond en er dus ook niks van moet hebben) terwijl we haar aan de groep aan het wennen waren brak ze door alle draden en ijzeren hekwerk heen richting uitgang (landweg). Dan staat je hart wel even stil.
Of Amber die afgelopen jaar met haar achterpoot geklemd in een heel hek aangrend kwam en over de kruiwagen omklapte. Godeverdegodver....
Gelukkig is het goed afgelopen maar het zijn enge momenten ja.
Je kunt niks doen, alleen zelf rustig blijven en met je stem kalmeren in de hoop zo'n paard weer bij je te krijgen.
groet, Pien